Dag 37 - #100HD

Deliberaties.
Veel wachten dus ;) 
En best ok als het wat vooruit gaat :).

Op weg naar huis kwam ik de dochter tegen.  
Kajakken op de Oude Dender. 
Met een tros klasgenoten en een trio leerkrachten in gepaste teamoutfit :D.
Dikke fun ! 

Tijd voor quality time met de zoon. 
Een duik in de gezelschapsspelen. 
Hm. Ik kreeg op mijn doos.
Wacht maar ... volgende keer ... ! ;D

En deze avond vierden we mijn 'balletjuf'. 
Zoveel jaar terug ging ik voor het eerst naar haar balletschool. 
Ik was zes. 
En ben nog steeds dankbaar voor dat moment. 
Ik kan me geen leven voorstellen zonder dans en muziek.

Dank je wel, Hedwige
x

#100happydays - dag 41

Vandaag vind ik het vreemd over mijn eigen gelukjes te hebben.

Een collega vertelde me deze ochtend over de twee explosies. 
Het leek, en lijkt nog steeds surreëel. 
Alsof de beelden die ik zie geen plaatsen zijn die ik ken. 

Ik blijf ook nu weer vastlopen op het zinloze van dit soort geweld. 
Zoveel pijn en verdriet.
En waarom ? 

Wantrouwen, angst en woede, onverdraagzaamheid ... 
Lossen ze iets op ?

Laten we vooral tonen dat het anders kan. 

Dat wij anders zijn. 

#100happydaysIsaBelle - dag 12

Ik zei het al eens : ik geef graag les. 
Maar ondanks de vele voordelen (Josefien, een collega ergens in Vlaanderen had het er eens over in haar blog. Doch dit terzijde ;p ) ben ik wel eens gefrustreerd. 
Mijn vak is niet zo populair. 
Het gevecht tegen het 'ijkes-Frans'-idee zuigt best energie. En de resultaten zijn niet altijd motiverend.

Toch is er af en toe eens zo'n moment ... 

Zo kreeg ik vandaag, heel onverwacht, een 'dank je wel' van een leerlinge. Volgens een docente van de richting die ze volgend jaar wil volgen, was haar niveau Frans dik in orde. Ze had zich vlotjes uit kunnen drukken, onverwachts en zonder voorbereiding. En was trots op zichzelf. 
Het was fijn te zien hoe ze straalde. Hopelijk doet ze iets met dat nieuwe vertrouwen :)

Na een rommelige namiddag en kunst- en vliegwerk om voor iedereen op tijd eten te maken, kon ik even op adem komen in de celloles. 
Vorige week begon ik aan een nieuw stuk. Het klonk heel goed. 
Nog een compliment :)

En tot slot maakte ik even tijd voor een gezellig moment met de kinderen. 
Wie is de Mol? 
Het houdt ons allemaal bezig.
Ook de kat ;)

#projectblogboek : Je suis Charlie ?

 

Ik ben voor vrije meningsuiting.

En tegen geweld.

Absoluut.

Er is geen enkel excuus om 16 mensen koelbloedig af te maken.

Maar ik roep niet luid mee "Je suis Charlie".

 

Onze maatschappij door een kritische bril bekijken is nodig. En humor is vaak een goeie frame.

Maar ik begrijp best dat een groep mensen serieus beledigd is.

 

In onze 'kleine' wereld van familie, vrienden, collega's en buren proberen we elkaar te respecteren en niets te doen wat opzettelijk beledigt.

Waarom doen we dat ook niet op grotere schaal ?   

 

CharlieHebdo is ontstaan in een bepaalde context. En vrije meningsuiting is een recht. Maar is het nodig een bepaalde groep mensen te blijven schofferen ? Tot waar mag die vrije meningsuiting gaan ? Het is al een tijdje duidelijk dat dit soort humor moeilijk ligt.

Kan er ook iets als 'positieve' dialoog komen ?

 

Ik hoop het. 

 

Neen, men mag niet toegeven. Dat zeg ik niet.

Maar men kan wel eens nadenken over gevolgen.

 

Want wat nu ? Nog meer wantrouwen, haat en onverdraagzaamheid ?

Niet alle moslims zijn extremistisch, en niet alle niet-moslims spotten met de profeet. Laten we dat niet vergeten. En van begrip en respect wat meer tweerichtingsverkeer proberen maken.

Niet makkelijk, misschien. 

Maar ook niet onmogelijk.

 

Vind ik.